Ράγισαν καρδιές στη Νίκαια: Το λαϊκό προσκύνημα, οι επώνυμοι με δάκρυα στα μάτια και η ανατριχιαστική στιγμή στο 40ήμερο μνημόσυνο του Γιώργου Μαζωνάκη

Όταν η ένταση των δικαστικών εξελίξεων, των τοξικολογικών εκθέσεων και των καταθέσεων υποχωρεί μπροστά στο αναπόφευκτο της απώλειας, αυτό που απομένει είναι η καθαρή, ανυπόκριτη αγάπη του κόσμου. Σαράντα ημέρες μετά τη μαύρη εκείνη ημέρα που ο Γιώργος Μαζωνάκης άφησε την τελευταία του πνοή στα 54 του χρόνια, η ιδιαίτερη πατρίδα του, η Νίκαια, φόρεσε ξανά τα μαύρα για να υποδεχθεί το δικό της παιδί στην πιο ιερή στιγμή του επίγειου αποχαιρετισμού.

Το πρωί της Κυριακής 18 Οκτωβρίου, ο Ιερός Ναός της Αγίας Τριάδας —εκεί όπου πριν από περίπου έναν μήνα εκτυλίχθηκαν σκηνές αρχαίας τραγωδίας στην κηδεία του— πλημμύρισε από νωρίς. Συγγενείς, αδελφικοί φίλοι, συνάδελφοι από το τραγούδι και την τηλεόραση, αλλά και χιλιάδες ανώνυμοι θαυμαστές που ταξίδεψαν από κάθε γωνιά της Ελλάδας, έδωσαν το «παρών» σε ένα 40ήμερο μνημόσυνο που μετατράπηκε σε παλλαϊκή εκδήλωση μνήμης και τιμής.

Η showbiz υποκλίνεται στο αυθεντικό ταλέντο: Τα βουβά πρόσωπα των επωνύμων

Ο Γιώργος Μαζωνάκης υπήρξε ένας σπάνιος καλλιτεχνικός οργανισμός: αντισυμβατικός, γενναιόδωρος και πάντοτε προστατευτικός με τους ανθρώπους του χώρου. Αυτή ακριβώς η ιδιοσυγκρασία αποτυπώθηκε στη μαζική παρουσία εκπροσώπων της εγχώριας καλλιτεχνικής και τηλεοπτικής ελίτ.

Από νωρίς το πρωί, πρόσωπα που μοιράστηκαν μαζί του νυχτερινές πίστες, τηλεοπτικά πλατό και παρασκηνιακές στιγμές δεκαετιών κατέφθαναν στον προαύλιο χώρο του ναού:

• Συνάδελφοι ερμηνευτές: Τραγουδιστές της παλαιότερης αλλά και της νεότερης γενιάς, με έκδηλη τη συντριβή στα πρόσωπά τους, στάθηκαν διακριτικά δίπλα στην οικογένεια. Πολλοί εξ αυτών απέφυγαν τις κάμερες και τα μικρόφωνα, επιλέγοντας να τιμήσουν τον φίλο και συνεργάτη με ένα βουβό άναμμα κεριού.
• Άνθρωποι της τηλεόρασης: Παρουσιαστές, κριτές και παραγωγοί που συμπορεύτηκαν μαζί του σε εκπομπές-σταθμούς όπως το Your Face Sounds Familiar, βρέθηκαν εκεί για να εκφράσουν τη συμπαράστασή τους στους οικείους του, αναπολώντας το μοναδικό του χιούμορ και την αυτοσαρκαστική του διάθεση.
• Δημιουργοί και μουσικοί: Στιχουργοί, συνθέτες και μέλη των ορχηστρών του, οι αφανείς ήρωες που έχτισαν μαζί του τον μοναδικό «ήχο Μαζωνάκη», δεν μπόρεσαν να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους τη στιγμή που ακούγονταν οι επιμνημόσυνες δεήσεις.

Το λευκό πέπλο των μαργαριτών και τα αυστηρά μέτρα

Ακριβώς όπως είχε προβλεφθεί, η ατμόσφαιρα γύρω από τον ναό απέκτησε έναν ανατριχιαστικό συμβολισμό. Εκατοντάδες πολίτες κρατούσαν στα χέρια τους από μία λευκή μαργαρίτα —μια συγκινητική αναφορά στον εμβληματικό στίχο «Δεν έχω μάθει μαργαρίτες να μαδάω»—, δημιουργώντας ένα λευκό χαλί τιμής έξω από την εκκλησία.

Λόγω του τεράστιου όγκου των προσερχομένων:

1. Ελεγχόμενη πρόσβαση: Η είσοδος στον κυρίως ναό παρέμεινε αυστηρά περιορισμένη για τους γονείς, τις αδελφές του (Βάσω και Μαρία) και τον στενό οικογενειακό πυρήνα, ώστε να διατηρηθεί η κατάνυξη της τελετής.
2. Ηχητική μετάδοση: Η επιμνημόσυνη δέηση μεταδόθηκε ζωντανά μέσω μεγαφώνων σε ολόκληρο το προαύλιο και στους γύρω δρόμους, με το πλήθος να ξεσπά σε αυθόρμητα χειροκροτήματα και ιαχές «Αθάνατος!» κάθε φορά που μνημονευόταν το όνομά του.

Η σκιά της δικαστικής έρευνας και το τρισάγιο στο Γ’ Νεκροταφείο

Παρά τη θρησκευτική ευλάβεια της ημέρας, η σκέψη όλων παρέμενε αναπόφευκτα στραμμένη στο βαρύ αίσθημα αδικίας για τον τρόπο με τον οποίο κόπηκε το νήμα της ζωής του. Η πρόσφατη αποκάλυψη για το τοξικολογικό κοκτέιλ των 8 ουσιών (μεταξύ των οποίων η προποφόλη, η μιδαζολάμη και το αντίδοτο φλουμαζενίλη), σε συνδυασμό με την προφυλάκιση της 56χρονης γιατρού στον Κορυδαλλό, αποτελούσαν αντικείμενο χαμηλόφωνων συζητήσεων ανάμεσα στους παρευρισκόμενους.

Η έκκληση της μητέρας του, Κλειώς, για «μόνο δικαίωση» αντηχούσε στα αυτιά όλων ως απαίτηση μιας ολόκληρης κοινωνίας να πέσει άπλετο φως στα γεγονότα του ιδιωτικού ιατρείου.

Μετά το πέρας της ακολουθίας στη Νίκαια, η πομπή των οικείων και των στενών φίλων κατευθύνθηκε στο Γ΄ Νεκροταφείο Αθηνών, όπου πάνω από τον τάφο του Γιώργου Μαζωνάκη τελέστηκε τρισάγιο. Εκεί, μακριά από τα φώτα, έκλεισε οριστικά ο κύκλος των 40 ημερών του πένθους, ανοίγοντας διάπλατα την πύλη της αθανασίας για έναν καλλιτέχνη που τραγούδησε την ψυχή του λαού όσο λίγοι.