Σήμερα, την Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας, σταματάμε για λίγο – στη φασαρία της καθημερινότητας, στην αγωνία για το “τέλειο” σώμα, το σωστό outfit, το ιδανικό ταίρι – και κοιτάμε πιο βαθιά. Στην αρχή κάθε μας ανάσας, κάθε μας δακρύου και κάθε χαμόγελου. Κοιτάμε τη Μάνα. Τη γυναίκα που κρατάει τον κόσμο στα χέρια της, ακόμη κι όταν αυτά είναι κουρασμένα, άδεια ή γεμάτα πληγές.
Τιμούμε σήμερα όλες τις γυναίκες που έγιναν μητέρες – με φυσικό ή με συμβολικό τρόπο. Εκείνες που κράτησαν στα χέρια τους μια νέα ζωή και εκείνες που κράτησαν μια άλλη γυναίκα για να μην λυγίσει. Εκείνες που έδωσαν ζωή και εκείνες που δίνουν νόημα σε άλλες ζωές κάθε μέρα.
Και δεν ξεχνάμε καμία. Τις γυναίκες που πάλεψαν να γίνουν μητέρες, αλλά δεν τα κατάφεραν. Που έκλαψαν σιωπηλά, που ζήλεψαν με ενοχές, που σιώπησαν όταν η κοινωνία τις ρώτησε “πότε θα γίνεις μάνα”. Εκείνες που κουβαλούν μια αόρατη θλίψη, μια απουσία που δεν ξέρουν πώς να πουν. Γιατί και εκείνες αξίζουν σήμερα μια μεγάλη, αληθινή αγκαλιά.
Η μητρότητα δεν έχει πάντα μωρουδιακή μυρωδιά. Έχει μοναξιά, έχει μάχες, έχει απώλειες, έχει όνειρα που δεν έγιναν ποτέ πραγματικότητα. Και γι’ αυτό, είναι ακόμα πιο δυνατή.
Χρόνια πολλά, λοιπόν, στη μητέρα σου, στη δική σου γυναικεία ψυχή, στη φίλη που έγινε μάνα, στη συνάδελφο που παλεύει να τα προλάβει όλα, στη γυναίκα που κουβαλάει μια πληγή – και την κάνει δύναμη.
Σήμερα, όλες οι γυναίκες είναι μητέρες. Κάθε μία με τον δικό της τρόπο. Και όλες αξίζουν την αγάπη, την αναγνώριση και την ευγνωμοσύνη.
Χρόνια πολλά, γυναίκα. Χρόνια πολλά, μαμά.
