«Αντέχει ακόμα το δέρμα μου»: Το απόλυτο κομπλιμέντο που απολαμβάνει η Άννα Βίσση, ο φόβος της αλλοίωσης και η αλήθεια για την εικόνα της

Στη σύγχρονη βιομηχανία του θεάματος, όπου η διαρκής νεότητα αντιμετωπίζεται συχνά ως άγραφος επαγγελματικός νόμος και τα πρόσωπα των διασημοτήτων τείνουν να ομογενοποιούνται κάτω από τα ίδια ενέσιμα πρωτόκολλα, η στάση απέναντι στον καθρέφτη αποτελεί δήλωση ταυτότητας. Η Άννα Βίσση, διατηρώντας εδώ και πέντε δεκαετίες την κορυφαία θέση στην ελληνική μουσική σκηνή με ανεξάντλητη σκηνική ενέργεια, αποδεικνύει για ακόμη μία φορά ότι η αυτοπεποίθηση παραμένει το πιο ισχυρό καλλυντικό.

Φιλοξενούμενη στη διαδικτυακή εκπομπή του γνωστού make up artist Παντελή Τουτουντζή, η ερμηνεύτρια άνοιξε τα χαρτιά της για ένα ζήτημα που απασχολεί τακτικά τα lifestyle ρεπορτάζ: τις φήμες για φερόμενες αισθητικές παρεμβάσεις στο πρόσωπό της. Με τον χαρακτηριστικό αυτοσαρκασμό και την ευθύτητα που τη διακρίνουν, η Βίσση όχι μόνο δεν ενοχλήθηκε από τις σχετικές συζητήσεις, αλλά εξήγησε γιατί η καχυποψία του κοινού αποτελεί για εκείνη τον απόλυτο έπαινο.

«Είναι το καλύτερο κομπλιμέντο να νομίζουν ότι έκανα κάτι»

«Αντέχει το δέρμα μου και ομολογώ ότι δεν κάνω και πολλά πράγματα», ανέφερε χαρακτηριστικά, απαντώντας στις εικασίες που τη θέλουν να καταφεύγει τακτικά σε επεμβατικές μεθόδους. Όπως τόνισε, όταν κάποιος υποθέτει πως η λαμπερή της όψη οφείλεται σε κάποιο «μαγικό χέρι» πλαστικού χειρουργού ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για καλά γονίδια και βασική φροντίδα, η παρανόηση αυτή λειτουργεί ως η μεγαλύτερη επιβεβαίωση.

Η ίδια δεν δίστασε να περιγράψει τη φιλοσοφία της απέναντι στις ρυτίδες, φέρνοντας ως παράδειγμα μια γυναίκα-σύμβολο του παγκόσμιου κινηματογράφου:

«Μου αρέσουν οι γυναίκες που πάντα μοιάζουν σε αυτό που είναι. Λες, Σάρον Στόουν και βλέπεις τη Σάρον Στόουν ακόμα. Έχει ρυτίδες η γυναίκα, την έχω γνωρίσει και από κοντά και είναι κούκλα. Δεν θα ήθελα να κάνω κάτι. Δεν ξέρω του χρόνου, σε δέκα χρόνια ή αν μου τη σπάσει ο εαυτός μου. Θέλω να μην πανικοβληθώ και να κάνω τόσο όσο, ώστε να μου θυμίζω εμένα».

Ο φόβος της αλλοίωσης και το σύνδρομο του «ποια είναι αυτή;»

Στην καρδιά του σκεπτικού της βρίσκεται η διατήρηση της προσωπικής εκφραστικότητας. Σε μια εποχή όπου το φαινόμενο της υπερβολικής χρήσης fillers και επιθετικών lifting οδηγεί συχνά σε ανέκφραστα, παραμορφωμένα χαρακτηριστικά —αυτό που η διεθνής αισθητική ιατρική αποκαλεί «pillow face» ή «facial overfilled syndrome»—, η Άννα Βίσση θέτει ως κόκκινη γραμμή την αναγνωρισιμότητα:

«Να μην πει ο άλλος “ποια είναι αυτή;”. Σε πόσες περιπτώσεις το έχουμε πει αυτό; Και όχι για το κουτσομπολιό της υπόθεσης, αλλά για την αλήθεια της. Η φύση είναι πάντα μοναδική», επεσήμανε, αποτυπώνοντας την απογοήτευση που νιώθει το κοινό όταν βλέπει αγαπημένα του πρόσωπα να χάνουν τη φυσιογνωμία τους στην προσπάθεια να παγώσουν τον χρόνο.

Το διεθνές κίνημα του “Positive Aging” και η ελληνική πραγματικότητα

Η τοποθέτηση της τραγουδίστριας ευθυγραμμίζεται απόλυτα με μια ευρύτερη τάση που κερδίζει έδαφος διεθνώς, γνωστή ως Positive Aging ή Well-Aging. Αντίπαλος αυτής της φιλοσοφίας δεν είναι ο χρόνος, αλλά η μάταιη εμμονή της απόλυτης εξάλειψής του.

Στο Χόλιγουντ, προσωπικότητες όπως η Σάρον Στόουν, η Μέριλ Στριπ, η Τζέιμι Λι Κέρτις και η Έλεν Μίρεν έχουν ταχθεί ανοιχτά υπέρ της φυσικής ωρίμανσης, καταγγέλλοντας τις πιέσεις που ασκούνται στις γυναίκες άνω των 50 ετών. Ταυτόχρονα, η σύγχρονη δερματολογία μετατοπίζεται σταδιακά από τις ριζικές χειρουργικές παρεμβάσεις σε μη επεμβατικές θεραπείες αναγέννησης των κυττάρων (skin boosters, θεραπείες κολλαγόνου, υγιεινή διατροφή και σωματική άσκηση), επιτρέποντας στα χαρακτηριστικά να εξελίσσονται φυσικά.

Για την Άννα Βίσση, της οποίας η σκηνική παρουσία χαρακτηρίζεται από έντονη κινησιολογία, ροκ αισθητική και εκφραστική ένταση, το πρόσωπο αποτελεί εργαλείο επικοινωνίας και όχι μουσειακό έκθεμα. Επιλέγοντας τη συμφιλίωση με τον χρόνο, στέλνει ένα ηχηρό μήνυμα σε μια κοινωνία που βομβαρδίζεται από παραμορφωτικά ψηφιακά φίλτρα: η αυθεντικότητα δεν έχει ημερομηνία λήξης.